Tydzień zaczął się od próby zrobienia maluchom ogrodzonego wybiegu, Niestety  zupełnie zamarznięta ziemia – nie do ruszenia nawet  łomem, nie pozwoliła na wbicie palików i plany budowlana musiały poczekać aż się ociepli;-). Spacery z pieskami wyglądały początkowo jak wypas owiec na hali. Potrzebni byli pasterze oraz owczarki. Bardzo pomocna w pilnowaniu biegających na dworze Zimomordek jest ciotka Pikselka (nasza druga sunia – kundelka). Któryś z jej przodków musiał mieć coś wspólnego z psami pasterskimi i teraz Pksel wykorzystuje ukryte talenty do pilnowania i zaganiania stadka rozbiegających się czarnych i jasnych owieczek:-) .

Przez pierwsze dni pieski biegały na dworze króciutko (zimno!!) i bawiły się w domu, a że rosną (i jedzą) coraz szybciej, musiało się to skończyć totalną „o-kupacją” ich pomieszczenia. Pilnie ćwiczyliśmy  poznawanie domowych powierzchni i różnych hałasów (pralka, odkurzacz, suszarka). I maluchy ćwiczą do mistrzostw świata w biegu między miskami. A jaki super hałas się wtedy robi!

Całe szczęście pod koniec tygodnia zrobiło się znacznie cieplej. Okazało się, że nawet 3 wyjścia na dwór nie wystarczają, więc maluchy urządziły strajk okupacyjny, układając się warstwowo przed drzwiami wyjściowymi. Teraz wychodzimy (jak przystało na szczeniaki) bardzo często, a dzienna anarchistyczna „o-kupacja” domu zamieniła się w pożyteczne nawożenie trawnika przed domem.  Wystarczy pojawić się koło posłania, żeby cała gromadka raźno wybiegła gotowa do wyjścia i odkrywania świata. Nasz placyk zabaw (nareszcie ogrodzony) stale rośnie. Mamy już trap do wchodzenia i wychodzenia z domu, tunel, skrzynki do których można wchodzić i kawałki drewna, z których można obserwować świat. Przebojem poprzedniego tygodnia było przechodzenie pod pierwszym kawałkiem nieukończonego jeszcze wtedy płotka i gonitwy wokół rynny. Ciekawe, co czeka nas teraz?

Koło 10 dnia życia zaczęły się budzić oczy. Najlepiej widoczny u blondynów na tle jasnych włosków pojawił się ciemny punkt, który zmienił się w kreskę, a ona z kolei w ciemnogranatowe, jeszcze niewiele widzące oko. Potem zaczął się budzić słuch i teraz już odgłosom wirującej pralki towarzyszy zgodne wycie Zimomordek. Coraz sprawniejsze łapki na stałe ulokowały się pod tułowiem, ogonki uniosły trochę w górę – jesteśmy gotowi wkroczyć w nowy etap życia – czeka nas akcja-socjalizacja.

Maluchy zauważyły się nawzajem  i próbują się bawić.  Przepychają się, wchodzą na siebie, a swędzące dziąsła (rosną zęby!) powodują, że w paszczach chętnie trzymają ucho brata albo fafel siostry. Większość doby jednak maluchy nadal przesypiają. Kiedy jednak Achaja wchodzi do kojca budzą się natychmiast i po krótkim zamieszaniu wszyscy zgodnie (hmmmm…) lokują się przy barze mlecznym.

Na trzeciotygodniowe urodziny pieski dostały obróżki (pozazdrościliśmy Tupilnujkom;-) ). Spróbowały też zmisowanej karmy. W końcu są już prawdziwymi szczekającymi psami.

Na trzeciotygodniowe urodziny prezent dostałam również ja – maluchy śpią w nocy od 23 do białego rana. Po 4 tygodniach spania między kojcem a zamrażarką opuszczam więc moje legowisko i wracam do łóżka.

Więcej zdjęć? Zapraszamy do fotogalerii

Zapraszamy do odwiedzin wszystkie chętne do głaskania małe i duże ręce a zwłaszcza tych, którzy chcą zaprosić nasze pieski do swoich domów.

Zachęcamy do przeczytania w marcowym numerze „Przyjaciela Psa” wywiadu z p. Pawłem Kubiakiem (hodowla Chatka Zielarki) pt. „Hovawart – pogodny stróż”

To był bardzo szybki tydzień, niepodobny do żadnego poprzedniego.

Maluchy uczą się świata, który na razie ogranicza się do futra i sutków mamy, kocyka na którym śpią i naszych rąk. Przy barze mlecznym odbywają się wojny podjazdowe o dostęp do najlepszych stanowisk tankowania. Sposoby są trzy. Można po prostu się wepchnąć, zanurkować pod brzuszkami rodzeństwa, albo też wykonać głęboki nurek od góry, między ciamkającymi głowami, aż do samego dołu.

Maluszki rosną błyskawicznie, wszystkim zgęstniało i urosło futerko, blondynom ciemnieją wargi, noski i poduszeczki palców. Niektóre maluchy próbują już stawać na czterech łapach.

Achaja szybko nauczyła się bycia mamą i to od razu ósemki. Cały czas zastanawiam się skąd ona wie kiedy jest czas na karmienie i który brzuszek należy wylizać, jak odróżnia pisk który można zlekceważyć od tego po którym należy sprawdzić co się dzieje.

Ja uczę się jak nie być przemądrzałą teściową, lecz ufającą młodej mamie babcią.

Mimo, że Zimowa Załoga ma dopiero tydzień, już od kilku dni wzmacnia się za pomocą ćwiczeń wczesnej stymulacji neurologicznej szczeniąt Biosensor. Tu można przeczytać więcej http://www.intronwhippets.com/bio-sensor/

Dziś urodziło się 9 małych głodomorów

Patrzymy na dostojnie spacerującą, rzadko kawałek podbiegającą, ale głównie śpiącą Achaję. Głaszczemy wielgachny, czasami podskakujący pod ręką brzuszek. Namówieni przez weterynarza (po wielokrotnym zapewnieniu, że jest to bezpieczne) zaglądamy do środka (RTG). Kto policzy z nami?

Sceny z życia wewnętrznego

Wybrałyśmy się do najlepszego psiego położnika w okolicy, żeby zobaczyć co widać u maluszków. Zobaczyliśmy, że jest ich więcej niż 3 (czyli tzn ciąża mnoga), są wszystkie jednakowej wielkości, mają 7 cm (bez głowy) ale wierciły się tak, że nieporuszonego zdjęcia nie udało się zrobić.
Wychodząc kupujemy nowa obrożę i tym samym inaugurujemy….

…Wielkie przygotowania

Z lekkim obłędem w oczach wertuję książki i strony internetowe poświęcone hodowli psów – każdy autor ma inną koncepcję urządzenia miejsca, gdzie maluchy spędzą pierwsze dni życia. Karimata? Koc? Dry bed?  A pod spodem podkłady? Gazetki reklamowe? słoma??? Albo trociny???  Jeszcze poduszka elektryczna, waga… W pewnym momencie przyłapuję się na zastanawianiu czy lepsze będą pieluszki gładkie czy z nadrukiem 😀

A w tym czasie Achaja

Ale zdecydowanie odmawia spania w świeżo przygotowanym pokoiku dla maluchów. Grzecznie pakuję śpiwór, materac – chyba musimy poćwiczyć spanie razem

Najpierw niedzielna wycieczka, niezbyt długa oczywiście. Godzinny spacerek po polach i lasach i nasza ciężarówka wygląda na zmęczoną. Siły jednak znajdują się natychmiast gdy pojawi się świeży trop sarenki (też często ciężarówki o tej porze roku) albo chociaż…

…krótki rodzinny sparing. Ten był z utrudnieniami bo achajowy nos (wszak niezbędny do gry) nosił ślady bliskiego spotkania 3. stopnia z kocimi pazurami. Koty zdecydowanie nie życzą sobie być traktowane jak szczeniaczki!!!

I mały konkurs:

Odpowiedź już za 3 tygodnie

Wszystkim którzy myślą o nowym psim domowniku polecamy cykl „Krok po kroku w dorosłość”  w miesięczniku „Przyjaciel Pies”. W styczniowym numerze można przeczytać jak zorganizować przybycie nowego domownika